Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Άκουσε κοριτσάκι μου αυτή την ιστορία
Όταν μ' ερωτευόσουνα δε ζήταγες πτυχία
Εμπιστοσύνη έδειξες στης πείρας μου τ΄αρχείο
Εκεί που ανατρέχαμε συνήθως και οι δύο
Τα βράδια που ταξίδευα στον άσπρο σου λαιμό
Για να κεντήσουμε μαζί το κάθε σου οργασμό
Το κόσμο που μου λες να βρω γυρνώντας στα θρανία
Λιμοκοντόρους πρόθυμους να σκύβουν στα μνημεία
Και ρήτορες δεινούς όλο παραφωνία
Τον έχω από νωρίς γραμμένο στα αρχεία
Αυτά που ανατρέχαμε συνήθως και οι δύο
Τα βράδια που ταξίδευα στον άσπρο σου λαιμό
Για να κεντήσουμε μαζί το κάθε σου οργασμό.

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Πόσο ζηλεύω κάποιες φορές
Αυτούς που σπούδασαν τόσα ποιήματα
Εγώ στη ζωή μου πορεύτηκα
Όλο κ όλο  με καμιά δεκαριά
Και λέω πως κ’ αυτά είναι πολλά
Γιατί…
Σε πόσων γυναικών τα μάτια
Μπορείς ν’ αντικρίσεις τη θάλασσα;
Θα μου πεις…
Όλων των γυναικών τα μάτια
Κρύβουν μια θάλασσα
Άλλες για σένα…
Άλλες για κείνους…
Μα σα τη βρεις
Αυτή τη θάλασσα
Δε φτάνει μια ζωή για να την αρμενίσεις


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

ΕΛΠΙΔΑ

Καθώς γυρνούν τα χρόνια
Τη μια γοργά
Άλλες φορές αργά. Βαριεστημένα
Πότε με κόπο να κυλήσουν οι τροχοί
Στα λασπωμένα μονοπάτια
Τότε που τελειώνουν κ' οι ευχές
Γιατί το πιο πολύ
"Καλές δουλειές" ακούς απ' τους ανθρώπους
Και τα σύννεφα μένουν νεκρά. Παροπλισμένα
Χωρίς μια παιδική ματιά
Να πλάσει με το σώμα τους δυο κύκνους
Δυο λιοντάρια. Ένα θεό
Πόσα σύννεφα χαμένα...
Πότε-πότε μια βροχή , ένα μπουμπουνητό
Πράματα συνηθισμένα
Καθώς γυρνούν τα χρόνια
Και 'συ μοναχικός ταξιδιώτης
Στων χρόνων την άχρωμη άβυσσο
Ένα σύννεφο ξάφνου έχει κάτι να πει
Και μια παιδική ματιά
Αρχίζει ξανά να πλάθει με το σώμα του
Δυο κύκνους. Δυο λιοντάρια . Ένα θεό

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Μπορώ να σου πω για το φως
Μιας ηλιόλουστης μέρας
Μα σα ξημερώσει
Θα τη ζήσεις εσύ

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Αν η ποίηση και η τέχνη γενικότερα δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στη στεγνή από αρμονία μίζερη, σκληρή ζωή μας τότε αγαπητοί μου συνοδοιπόροι οπλιστήτε με υπομονή γιατί ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

ΠΑΧΥΔΕΡΜΑ

Χιλιάδες άνθρωποι που μοιάζουν

Ολομερής κουρνιάζουν στις σπηλιές τους μόνοι

Κ' όλες τις σκέψεις και τα όνειρα

Που στο μυαλό τους βάζουν

Τις κουβαλούν παράξενοι , θλιμμένοι ταχυδρόμοι

Για μοναξιά μιλούν και κλαίνε

Και πάντα οι άλλοι λεν πως φταίνε

Κ' ανήμποροι να σηκωθούν στα πόδια

Μασάνε σα τα βόδια

Παχαίνοντας τη σάρκα

Που σαν άγκυρα βαριά

Κρατάει βυθισμένες

Τις άμοιρες ψυχές τους

Κ' έτσι νεκροί στο καναπέ τους

Σηκώνονται μονάχα

Για να κάνουν το μπιντέ τους

ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η ζωή σου τελειώνει σε κρύες οθόνες
Του δικού σου θανάτου δελτίο
Και τα βλέφαρα παίζουν
Τελευταία φορά

Κ' είναι μια νύχτα γλυκιά που λιγώνει
Και καθώς ξημερώνει
Κάποιος είπε πως ήρθε ξανά η ελπίδα